باور کنید : تنها راه پیشرفت تغییر است.
ﻣﺤﻤﺪ ﺣﺴﻦ ﺳﯿﺪ ﺷﺠﺎع
مهر ۱۱, ۱۳۹۴
ﻣﻬﺪی ﺧﺎن ﻣﺤﻤﺪی
مهر ۲۵, ۱۳۹۴

مرتضی سلطانی - www.bavaryar.comمرجع باور های ثروت ساز در تمامی زمینه های زندگی


ﻣﺮﺗﻀﯽ ﺳﻠﻄﺎﻧﯽ، ﮐﺎرآﻓﺮﯾﻨﯽ ﺑﺎ ﺑﺮﻧﺪ زر ﻣﺎﮐﺎرون‬

‫ﻣﺮﺗﻀﯽ ﺳﻠﻄﺎﻧﯽ، ﺑﻨﯿﺎﻧﮕﺬار ﮔﺮوه ﺻﻨﻌﺘﯽ و ﭘﮋوﻫﺸﯽ زر و ﺧﺎﻟﻖ ﺑﺮﻧﺪﻫﺎی ﻣﻌﺘﺒﺮی ﭼﻮن زر ﻣﺎﮐﺎرون اﺳﺖ.‬
‫ﻣﺮﺗﻀﯽ ﺳﻠﻄﺎﻧﯽ ﯾﮑﯽ از ﻧﻤﻮﻧﻪ ﻫﺎی ﻣﺜﺎﻟﯽ ﻣﺮدان ﺧﻮدﺳﺎﺧﺘﻪ اﯾﻦ ﺳﺮزﻣﯿﻦ اﺳﺖ و اﻟﺒﺘﻪ، ﺧﻄﻪ ﻣﺮﮐﺰی اﯾﺮان زﻣﯿﻦ در ﻃﻮل ﺗﺎرﯾﺦ، ﻓﺮزﻧﺪان ﺑﺰرگ و ﺧﻮدﺳﺎﺧﺘﻪ‬ ‫ﻣﻌﺮوﻓﯽ را ﻣﻌﺮﻓﯽ ﮐﺮده ﮐﻪ از آن ﺟﻤﻠﻪ ﻣﯽ ﺗﻮان ﺑﻪ ﺑﺰرﮔﺎﻧﯽ ﭼﻮن اﻣﺒﯿﺮﮐﺒﯿﺮ، ﭘﺮﻓﺴﻮر ﺣﺴﺎﺑﯽ و دﮐﺘﺮ ﻗﺮﯾﺐ و دﯾﮕﺮ ﺑﺰرﮔﺎن اﯾﻦ ﺳﺮزﻣﯿﻦ اﺷﺎره ﮐﺮد.‬
‫او ﺳﺨﺘﯽ ﻫﺎی ﻓﺮاواﻧﯽ ﮐﺸﯿﺪ اﻣﺎ در داﻣﻦ ﭘﺎک ﻣﺎدری ﭘﺮورش ﯾﺎﻓﺖ ﮐﻪ در دل آن رﻧﺞ ﻃﺎﻗﺖ ﺳﻮز، اﻧﺴﺎﻧﯽ ﻣﺴﺘﻘﻞ و ﻣﺘﮑﯽ ﺑﻪ ﻧﻔﺲ را ﭘﺮورد ﮐﻪ ﭘﻠﻪ ﻫﺎی ﺗﺮﻗﯽ‬‫را ﯾﮑﯽ ﯾﮑﯽ ﻃﯽ ﮐﺮد و ﺑﻪ ﻣﻮﻓﻘﯿﺖ رﺳﯿﺪ.‬

‫ﺣﺎﻻ او از آن ﺳﺎل ﻫﺎی رﻧﺞ و ﺻﺪ اﻟﺒﺘﻪ ﻓﺮوغ ﻧﮕﺎه ﻣﻬﺮﺑﺎن و ﻧﺠﯿﺐ ﻣﺎدر ﯾﺎد ﻣﯽ ﮐﻨﺪ و ﺑﻌﺪ ﺑﻪ ﺟﺎﯾﯽ در ﺑﯿﺴﺖ ﺳﺎل ﺑﻌﺪ ﻣﯽ رﺳﺪ ﮐﻪ او ﺻﺎﺣﺐ ﯾﮏ ﺑﺮﻧﺪ ﺑﺰرگ‬ ‫ﻣﻌﺮوﻓﯽ ﺷﺪه اﺳﺖ و ﺑﻪ ﭘﺎس آن رﻧﺞ ﻫﺎ، ﺑﻪ ﻧﺎم ﻣﺎدرش در زادﮔﺎﻫﺶ ﺑﯿﻤﺎرﺳﺘﺎﻧﯽ ﻣﯽ ﺳﺎزد.‬
‫اﯾﻦ ﮔﻔﺖ و ﮔﻮ ﻣﺮوری اﺳﺖ ﺑﺮ زﻧﺪﮔﯽ ﻧﺎﻣﻪ و دﯾﺪﮔﺎه ﻫﺎی ﻣﺮﺗﻀﯽ ﺳﻠﻄﺎﻧﯽ، ﮐﻪ ﺑﻪ ﺳﯿﻤﺮغ ﺻﻨﻌﺖ اﯾﺮان ﻣﺸﻬﻮر اﺳﺖ. ﻣﺮدی ﺑﺎ اﻧﺪﯾﺸﻪ ای ﮐﻪ اﻧﺴﺎن را ﺑﻪ‬ ‫اﻧﺴﺎﻧﯿﺖ ﻣﯽ ﺷﻨﺎﺳﺪ، ﺑﻪ ﻓﻀﯿﻠﺖ ارج ﻣﯽ ﻧﻬﺪ، آدﻣﯿﺖ را در اﻧﺴﺎﻧﯿﺖ ﻣﯽ داﻧﺪ و رو ﺑﻪ ﺳﻮی اﻓﻖ ﻫﺎی ﺟﻬﺎﻧﯽ دارد.‬
‫ﺳﻠﻄﺎﻧﯽ، ﺑﻨﯿﺎﻧﮕﺬار ﮔﺮوه ﺻﻨﻌﺘﯽ و ﭘﮋوﻫﺸﯽ زر و ﺧﺎﻟﻖ ﺑﺮﻧﺪﻫﺎی ﻣﻌﺘﺒﺮی ﭼﻮن زر ﻣﺎﮐﺎرون… اﺳﺖ اﻣﺎ ﻣﻌﺘﻘﺪ اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﻫﺴﺖ، ﻫﻨﻮز ﮐﻤﺘﺮﯾﻦ اﺳﺖ. از‬ﮐﻮدﮐﯽ ﺷﺎن ﺷﺮوع ﮐﺮدﯾﻢ ﺗﺎ وﻗﺘﯽ ﺗﻼش آن ﺟﻮان ﮐﻢ ﺳﻦ، ﺑﻌﺪ از ﺳﺎل ﻫﺎ زﺣﻤﺖ، ﺗﺤﺼﯿﻞ و ﮐﺎر ﺑﯽ وﻗﻔﻪ ﺑﻪ ﺛﻤﺮ ﻧﺸﺴﺖ و ﻣﺮﺗﻀﯽ ﺳﻠﻄﺎﻧﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ اوﻟﯿﻦ ﮔﺎم‬ ‫ﺧﻮد را در ﻣﺴﯿﺮ آﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﺑﺎ ﻣﻮﻓﻘﯿﺖ ﺑﺮدارد. راﻫﯽ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﺎﺳﯿﺲ ﮐﺎرﺧﺎﻧﻪ ﻫﺎی ﻣﺎﺷﯿﻦ ﺳﺎزی، ﻗﺎﻟﺐ ﺳﺎزی، ﻧﻮرد ﻟﻮﻟﻪ ﺳﺮد، آرد و ﻣﺎﮐﺎروﻧﯽ ﮐﻤﺎﮐﺎن ‫اداﻣﻪ دارد.‬
‫ﻣﺮﺗﻀﯽ ﺳﻠﻄﺎﻧﯽ، اﻣﺮوز، ﯾﮏ ﮐﺎرآﻓﺮﯾﻦ ﻣﻄﺮح، ﯾﮏ ﺻﻨﻌﺘﮕﺮ ﻣﻮﻓﻖ، ﯾﮏ ﺻﺎدرﮐﻨﻨﺪه ﻧﻤﻮﻧﻪ و ﯾﮏ ﻣﺪﯾﺮ ﺑﺮﺗﺮ اﺳﺖ. او ﻣﺘﻮاﺿﻌﺎﻧﻪ ﺧﻮد را ﺳﺮﺑﺎز ﺻﻨﻌﺖ ﺳﺮزﻣﯿﻨﺶ ‫ﻣﯽ داﻧﺪ.‬
‫ﻣﺮﺗﻀﯽ ﺳﻠﻄﺎﻧﯽ ﭼﺸﻤﺎﻧﯽ اﻟﻤﺎس ﮔﻮﻧﻪ، ﺑﺸﺎش و ﻧﺎﻓﺬ دارد ﮐﻪ از ﻋﻤﻖ ﻧﮕﺎﻫﺶ، ﺻﻼﺑﺖ و اﯾﺴﺘﺎدﮔﯽ را ﻣﯽ ﺗﻮان ﻧﻈﺎره ﮐﺮد. ﺑﻪ دﯾﺪارش رﻓﺘﯿﻢ ﺗﺎ ﺑﺪاﻧﯿﻢ داﺳﺘﺎن ‫ﻓﺮﻫﯿﺨﺘﮕﯽ اﯾﻦ اﻟﻤﺎس ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﻮده و او از ﮐﺠﺎ آﻣﺪه و ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﻪ اﯾﻨﺠﺎ رﺳﯿﺪه اﺳﺖ؟‬

‫*ﺟﻨﺎب آﻗﺎی ﺳﻠﻄﺎﻧﯽ. ﻣﯽ ﺧﻮاﻫﯿﻢ داﺳﺘﺎن زﻧﺪﮔﯽ و ﻣﻮﻓﻘﯿﺖ ﺷﻤﺎ را ﺑﺮرﺳﯽ ﮐﻨﯿﻢ و ﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ از ﻫﻤﺎن اﺑﺘﺪا ﺷﺮوع ﮐﻨﯿﻢ. ﺷﻤﺎ ﻣﺘﻮﻟﺪ ﭼﻪ ﺳﺎﻟﯽ ﻫﺴﺘﯿﺪ و‬ ‫زﻣﺎن ﮐﻮدﮐﯽ ﺗﺎن ﭼﮕﻮﻧﻪ اﺳﺖ؟‬
‫ﻣﻦ در ﺳﺎل ۱۳۴۰ ﺑﻪ دﻧﯿﺎ آﻣﺪم. ﻣﺎدرم، ﻫﻤﺴﺮ دوم ﭘﺪر ﺑﻮد. ﭘﺪر از ﻫﻤﺴﺮی دﯾﮕﺮ ۸ ﻓﺮزﻧﺪ اﺷﺖ و ﻣﺎدرم ﮐﻪ ﺑﻌﺪ از ﻓﻮت ﻫﻤﺴﺮ اول ﺑﻪ ﻧﺎﭼﺎر ﺑﺎ ﭘﺪر ازدواج ﮐﺮده‬ ‫ﺑﻮد، ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺎر زﻧﺪﮔﯽ و ﺗﺮﺑﯿﺖ ۳ ﻓﺮزﻧﺪ ﯾﺘﯿﻢ دﯾﮕﺮش را ﻫﻢ ﺑﻪ دوش ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪ .آﻏﺎز ﮐﻮدﮐﯽ ﻣﻦ، در ﻣﺤﺮوﻣﯿﺖ از ﺣﺪاﻗﻞ ﻫﺎی زﻧﺪﮔﯽ ﺳﭙﺮی ﺷﺪ. اﻣﺎ اﯾﻦ ﺗﻨﻬﺎ‬ ‫ﻣﺸﮑﻞ ﻧﺒﻮد، ﺗﻘﺪﯾﺮ، ﻣﺤﺒﺖ واﻗﻌﯽ ﭘﺪر را ﻧﯿﺰ از ﻣﻦ ﺳﻠﺐ ﮐﺮد و ﺣﺘﯽ ﻣﺮا ﻣﺠﺒﻮر ﺳﺎﺧﺖ در ﻫﻤﺎن دوره ﮐﻮدﮐﯽ، زﻣﺎﻧﯽ را از ﻣﻬﺮ ﻣﺎدری دور ﺑﺎﺷﻢ. ﺳﺮﻣﺎ،‬‫ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ، ﮔﺮﺳﻨﮕﯽ و ﺑﯽ ﻣﺤﺒﺘﯽ، ﺗﻤﺎم ﭼﯿﺰﻫﺎﯾﯽ ﺑﻮدﻧﺪ ﮐﻪ در آن دوران، ﻫﻤﺮاه ﻣﻦ ﺑﻮدﻧﺪ …‬
‫*ﺧﯿﻠﯽ از ﻣﺮدان ﺑﺰرﮔﯽ ﮐﻪ ﺑﻌﺪا ﭘﻠﻪ ﻫﺎی ﺗﺮﻗﯽ را ﻃﯽ ﮐﺮدﻧﺪ، در ﺷﺮاﯾﻂ ﺳﺨﺖ ﺑﻮدﻧﺪ .ﺷﻤﺎ ﻫﻢ ﺑﺎ اﯾﻦ ﺷﺮاﯾﻂ ﺳﺨﺖ ﮐﻪ در ﮐﻮدﮐﯽ داﺷﺘﯿﺪ، ﺗﻮاﻧﺴﺘﯿﺪ ﺑﻪ ‫ﻣﻮﻓﻘﯿﺖ اﻣﺮوزﺗﺎن دﺳﺖ ﭘﯿﺪا ﮐﻨﯿﺪ.‬
‫ﻣﻦ ﻫﻢ ﺑﺎ اﻓﺘﺨﺎر ﺗﻤﺎم از روزﻫﺎی ﺳﯿﺎﻫﯽ ﮐﻪ ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﮔﺬاﺷﺘﻪ ام ﯾﺎد ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﭼﻮن ﻣﻌﺘﻘﺪم اﮔﺮ ﺑﺘﻮان در ﭼﻨﯿﻦ ﺷﺮاﯾﻂ ﺳﺨﺘﯽ، ﺷﺮاﻓﺖ و ﻋﺰت ﻧﻔﺲ را ﺣﻔﻆ‬ ‫ﮐﺮده و ﺑﺎ ﺗﺎزﯾﺎﻧﻪ ﻫﺎی ﺑﯽ رﺣﻢ زﻧﺪﮔﯽ، ﺧﻮد را ﺑﺮای آﯾﻨﺪه ای درﺧﺸﺎن آﻣﺎده ﮐﺮد، ﭘﺲ ﻣﯽ ﺗﻮان آن دوران را ﺑﺎ اﺣﺴﺎس اﻓﺘﺨﺎر ﯾﺎد ﮐﺮد.‬
‫ﻣﻦ ﮐﻮدک دل ﺷﮑﺴﺘﻪ و ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﺑﻮدم ﮐﻪ ﺑﺮای زﻧﺪه ﻣﺎﻧﺪن ﺗﻼش ﻣﯽ ﮐﺮدم. ﺗﻼﺷﯽ ﺳﺨﺖ و ﻃﺎﻗﺖ ﻓﺮﺳﺎ… روزﻫﺎی ﭘﻨﺠﺸﻨﺒﻪ و ﺟﻤﻌﻪ ﺑﻪ ﮔﻮرﺳﺘﺎن ﻣﯽ رﻓﺘﻢ ﺗﺎ‬ ‫ﺷﺎﯾﺪ ﺑﺎ ﺷﺴﺘﻦ ﻗﺒﺮﻫﺎ، اﻧﺪک درآﻣﺪی ﺑﻪ دﺳﺖ آورم و ﮐﻤﮏ ﺧﺮﺟﯽ ﺑﺮای ﻣﺎدر ﺑﺎﺷﻢ ﺑﺎ ﭘﺎی ﺑﺮﻫﻨﻪ در ﺧﺎک و ﮔﻞ ﻣﯽ دوﯾﺪم و ﺑﺎ ﺳﻄﻠﯽ ﭘﺮ از آب در دﺳﺘﻢ،‬‫ﺳﻨﮓ ﻗﺒﺮﻫﺎ را ﻣﯽ ﺷﺴﺘﻢ…‬
‫آب از روی ﺳﻨﮓ ﺗﺎ روی ﺧﺎک ﻫﺎی ﺟﻠﻮی ﭘﺎﯾﻢ ﺳﺮ رﯾﺰ ﺷﺪ. ﮔﻞ ﻻی اﻧﮕﺸﺘﺎن ﭘﺎﯾﻢ ﻟﻐﺰﯾﺪ و ﭼﺸﻢ ﺑﻪ دﺳﺘﺎن ﭘﯿﺮﻣﺮدی داﺷﺘﻢ ﮐﻪ آرام آرام، ﺳﻨﮓ ﻗﺒﺮ ﻋﺰﯾﺰ از‬‫دﺳﺖ رﻓﺘﻪ اش را ﻧﻮازش ﻣﯽ ﮐﺮد. ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺑﻮدم ﭘﻮﻟﻢ را ﺑﺪﻫﺪ ﺗﺎ ﺑﺮوم و ﻗﺒﺮ دﯾﮕﺮی را ﺑﺸﻮﯾﻢ.‬
‫ﭼﺸﻤﺎن آن ﭘﯿﺮﻣﺮد ﺑﻪ ﭘﺎﻫﺎﯾﻢ دوﺧﺘﻪ ﺷﺪ… و ﻣﻦ ﭘﺎﻫﺎﯾﻢ را ﻣﺤﮑﻢ ﺗﺮ در ﺧﺎک ﻓﺮو ﮐﺮدم… و او ﺑﺎ ﺗﺎﺳﻔﯽ ﻋﻤﯿﻖ، زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد: وای ﺑﺮ ﻣﻦ، وای ﺑﺮ ﻣﺎ…
آن ﻣﺮد‬ ‫ﻣﻬﺮﺑﺎن ﻣﺮا ﺑﺎ ﺧﻮد ﺑﺮد و ﮐﻔﺸﯽ ﭘﻼﺳﺘﯿﮑﯽ ﺑﺮاﯾﻢ ﺧﺮﯾﺪ. ﻫﺪﯾﻪ ای ارزﺷﻤﻨﺪ ﺑﺮای ﮐﻮدﮐﯽ ﺗﻨﻬﺎ، … اﯾﻦ ﮐﻔﺶ ﻫﺎ ﻫﻨﻮز از ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﺧﺎﻃﺮات و ارزﺷﻤﻨﺪﺗﺮﯾﻦ داراﯾﯽ‬‫ﻫﺎی ﻣﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ.‬
‫*ﺑﺴﯿﺎر ﺗﺎﺛﯿﺮﮔﺬار ﺑﻮد. ﮔﻮﯾﺎ ﮐﻮدﮐﯽ ﺷﻤﺎ ﺳﺮﺷﺎر از ﺗﻤﺎﻣﯽ ﻣﻼﻟﺖ ﻫﺎﯾﯽ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﺎﯾﺪ ﺑﺘﻮان آﻧﻬﺎ را ﻓﻘﻂ در داﺳﺘﺎن ﻫﺎ و ﮐﺘﺎب ﻫﺎ ﺟﺴﺖ و ﺟﻮ ﮐﺮد. درﺳﺖ ﻣﺜﻞ‬ ‫داﺳﺘﺎن ﻫﺎ. ﭘﺮ از ﺗﻠﺨﯽ و رﻧﺞ.‬
‫ﺑﻠﻪ. اﻟﺒﺘﻪ در آن ﺳﻦ و ﺳﺎل ﻣﻦ ﻫﻢ دﻧﯿﺎﯾﯽ از آرزوﻫﺎی ﻗﺸﻨﮓ داﺷﺘﻢ، ﻣﺜﻞ آرزوی ﻫﻤﻪ ﺑﭽﻪ ﻫﺎی ﻫﻢ ﺳﻦ و ﺳﺎل ﺧﻮدم، ﻫﺮﭼﻨﺪ ﻣﺘﻔﺎوت از آﻧﻬﺎ زﻧﺪﮔﯽ ﻣﯽ‬ ﮔﺬراﻧﺪم. اﻟﺒﺘﻪ آﺳﻤﺎن زﻧﺪﮔﯽ ﻣﻦ ﺑﯽ ﻓﺮوغ ﻧﺒﻮد ﭼﺸﻤﺎن ﻣﺎدری ﻣﻬﺮﺑﺎن، ﭼﻮن ﺳﺘﺎرﮔﺎن ﺗﺎﺑﻨﺪه، ﺷﺐ ﻫﺎی ﺗﺎرﯾﮏ ﻣﺮا روﺷﻦ ﻣﯽ ﮐﺮد و ﺑﺎرﻗﻪ ﻫﺎی اﻣﯿﺪ را در دﻟﻢ‬
‫زﻧﺪه ﻧﮕﻪ ﻣﯽ داﺷﺖ. در دﻧﯿﺎی واﻗﻌﯽ ﭼﯿﺰی ﺟﺰ ﻓﻘﺮ و ﺳﺮﻣﺎ در ﮐﻨﺎرم ﻧﺒﻮد و ﻫﯿﭻ ﮐﺠﺎ، آﻏﻮش ﮔﺮﻣﯽ ﺑﻪ اﺳﺘﻘﺒﺎﻟﻢ ﻧﻤﯽ آﻣﺪ، اﻣﺎ ﻫﻤﯿﺸﻪ در ﮐﻨﺎرم ﻣﺎدری ﺑﻮد ﮐﻪ‬ ‫ﺑﻪ ﻣﻦ درس آدم ﺑﻮدن را ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﻣﯽ آﻣﻮﺧﺖ…‬
*ﻣﺎدرﺗﺎن ﻫﻢ ﮐﻪ رﻧﺞ ﻣﻀﺎﻋﻒ ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪ. ﺑﺎ ﺳﻪ ﻓﺮزﻧﺪ ﻫﻤﺴﺮ ﻣﺮدی ﺷﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ ﻫﺸﺖ ﻓﺮزﻧﺪ دﯾﮕﺮ داﺷﺖ و ﺷﺮاﯾﻂ زﻧﺪﮔﯽ ﺗﺎن ﻫﻢ ﮐﻪ ﺳﺨﺖ ﺑﻮد.‬
‫ﺑﻠﻪ .ﺷﺮاﯾﻂ زﻧﺪﮔﯽ ﺳﺨﺖ ﺑﻮد و ﻣﺎدر ﻣﻦ، ﻧﻤﻮﻧﻪ ﯾﮏ زن ﻣﻈﻠﻮم و ﻧﺠﯿﺐ اﯾﺮاﻧﯽ ﺑﻮد. او زﻧﯽ روﺳﺘﺎﯾﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﻨﺎﻋﺖ ﻃﺒﻊ و ﭘﺎﮐﯿﺰﮔﯽ ﻓﮑﺮ و روان ﺧﻮد، ﻣﻦ را‬ ‫ﺑﺮای درﺳﺖ زﻧﺪﮔﯽ ﮐﺮدن و آدم ﺑﻮدن راﻫﻨﻤﺎﯾﯽ ﻣﯽ ﮐﺮد. ﻣﺎدر ﻫﺮﭼﻨﺪ ﺳﻮاد ﻧﺪاﺷﺖ، اﻣﺎ ﺑﻪ داﻧﺶ آﻣﻮﺧﺘﻦ ﺑﭽﻪ ﻫﺎﯾﺶ ﺗﻮﺟﻪ زﯾﺎدی داﺷﺖ و ﺑﺮای ﻣﻮﻓﻘﯿﺖ‬ ‫ﻓﺮزﻧﺪاﻧﺶ ﺑﺎ ﺗﻤﺎم ﺗﻮان ﺧﻮد در ﺑﺮاﺑﺮ ﺳﺨﺘﯽ ﻫﺎی زﻧﺪﮔﯽ اﯾﺴﺘﺎدﮔﯽ ﮐﺮد و ﺑﺎﻻﺧﺮه ﻣﻮﻓﻖ ﺷﺪ ﻣﺮا در ﺳﻦ ۷ ﺳﺎﻟﮕﯽ ﺑﻪ ﻣﺪرﺳﻪ ﺑﻔﺮﺳﺘﺪ. ﻫﺮﭼﻨﺪ اﯾﻦ ﮐﺎرش ﺑﺎﻋﺚ‬ ‫ﺗﺸﺪﯾﺪ ﺗﻤﺎﻣﯽ ﻣﺸﮑﻼت روزاﻓﺰون زﻧﺪﮔﯽ ﻣﺎن ﺷﺪ اﻣﺎ اﯾﻦ زن ﻓﺪاﮐﺎر و ﻧﺠﯿﺐ ﺑﺮای ﺑﻬﺮوزی ﻣﻦ، اﯾﻦ اﯾﺜﺎر را ﺑﻪ ﺟﺎن ﭘﺬﯾﺮا ﺷﺪ. ﻣﺎدر ﻫﻤﯿﺸﻪ در ﺣﺎل ﮐﺎر ﺑﻮد ﺗﺎ ‫ﺑﺘﻮاﻧﺪ ﺑﭽﻪ ﻫﺎﯾﺶ را ﺑﺎ ﻋﺰت ﻧﻔﺲ و ﺳﺎﻟﻢ ﺑﺰرگ ﮐﻨﺪ.‬
*ﺧﯿﻠﯽ از ﻣﺎدران ﺑﺮای ﻣﻮﻓﻘﯿﺖ ﻓﺮزﻧﺪان ﺧﻮد ﻓﺪاﮐﺎری ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ وﻟﯽ ﻣﺎدر ﺷﻤﺎ رواﯾﺘﮕﺮ و ﻧﻤﻮﻧﻪ زﯾﺒﺎﺗﺮﯾﻦ ﺑﺨﺶ ﻫﺎی ﻣﻬﺮ ﻣﺎدری ﺑﻮد.‬
‫ﻫﻤﯿﻦ ﻃﻮر اﺳﺖ. ﺑﺎ ﻫﻤﻪ اﯾﻦ ﺳﺨﺘﯽ ﻫﺎ زﻧﺪﮔﯽ ﺑﺎ ﻣﻨﺎﻋﺖ و ﻣﻬﺮ ﻣﺎدرم ﮔﺬﺷﺖ و اﻟﺒﺘﻪ ﻫﻤﻪ ﺳﺨﺘﯽ اش در ﻧﺒﻮد ﻧﺎن و ﺳﺮﭘﻨﺎه ﻧﺒﻮد. ﯾﺎد ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮدم آﻧﻬﺎ را ﺗﺤﻤﻞ‬ ‫ﮐﻨﻢ. ﯾﺎد ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮدم ﺑﺎ ﮐﺎر ﻣﺪاوم ﺗﮑﻪ ﻧﺎ ﻧﯽ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻢ، ﻟﺒﺎﺳﯽ ﮐﻪ ﺑﺸﻮد ﻓﻘﻂ ﺳﺮﻣﺎ را ﺑﺎ آن ﺗﺎب آورد و اﺗﺎﻗﮑﯽ ﺗﺎ ﺧﺴﺘﮕﯽ ﻫﺎﯾﻢ را ﻓﺮو ﻧﺸﺎﻧﻢ. اﻣﺎ ﺑﺎ ﻧﮕﺎه ﻫﺎ،‬‫ﺣﺮف ﻫﺎ، ﮐﻨﺎﯾﻪ ﻫﺎ و ﺑﯽ ﻣﺤﺒﺘﯽ ﻫﺎ ﭼﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﻣﯽ ﮐﺮدم؟ وﻟﯽ ﺑﺎز اﯾﻦ ﻣﺎدر ﺑﻮد ﮐﻪ ﻣﺮﻫﻤﯽ ﺑﺮای دل ﺷﮑﺴﺘﻪ ﮐﻮدﮐﺶ ﺑﻮد.‬
*آﯾﺎ اﯾﻦ ﻣﺎدر ﻣﻬﺮﺑﺎن و ﻓﺪاﮐﺎر ﺳﺎل ﻫﺎی ﺑﻌﺪ ﺷﺎﻫﺪ ﻣﻮﻓﻘﯿﺖ ﻫﺎی ﺷﻤﺎ ﺑﻮد؟‬
‫ﻣﺎدر در ﺳﺎل ۱۳۴۸ ﺑﺎ ﻣﺮگ ﺧﻮد ﻣﺮا ﺗﻨﻬﺎ ﮔﺬاﺷﺖ. او ﭘﺸﺖ ﮔﺮﻣﯽ روزﻫﺎ و ﺷﺐ ﻫﺎﯾﻢ در ﺟﺎده ﭘﺮ ﻓﺮاز و ﻧﺸﯿﺐ زﻧﺪﮔﯽ ام ﺑﻮد. اﻣﺎ اﻣﺮوز ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﻢ ﮐﻪ ﺧﺪاوﻧﺪ‬‫اﯾﻦ ﺗﻮﻓﯿﻖ را ﺑﻪ ﻣﻦ داد ﮐﻪ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﺑﻌﺪ از آن ﺳﺎل ﻫﺎی ﺳﺨﺖ و ﺟﺎﻧﮑﺎه، ﭼﻨﺪ ﺻﺒﺎﺣﯽ را ﺑﺮای آن ﻣﺎدر ﻧﻤﻮﻧﻪ، آﺳﺎﯾﺸﯽ ﻓﺮاﻫﻢ ﮐﻨﻢ.‬
‫ﻫﺮﭼﻨﺪ ﮐﻪ دﯾﺪن ﻣﻮﻓﻘﯿﺖ ﻫﺎی ﻣﻦ او را ﺑﯿﺶ از ﻫﺮ ﺧﺒﺮی دﯾﮕﺮ، ﺧﻮﺷﺤﺎل ﻣﯽ ﮐﺮد. اﮔﺮ ﻣﻮﻓﻘﯿﺘﯽ دارم، ﺣﺎﺻﻞ ﻓﺪاﮐﺎری ﻫﺎی آن زن ﺷﺎﯾﺴﺘﻪ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮای‬ ‫ﺗﺤﺼﯿﻞ ﻣﻦ از ﺟﺎن ﻣﺎﯾﻪ ﮔﺬاﺷﺖ. ﺑﻪ ﯾﻤﻦ ﺗﻤﺎم اﯾﺜﺎرﻫﺎی او و ﺑﻪ ﺣﻮل و ﻗﻮه اﻟﻬﯽ، ﺑﯿﻤﺎرﺳﺘﺎﻧﯽ در زادﮔﺎه آن ﺑﺎﻧﻮی ﺑﺰرﮔﻮار اﺣﺪاث ﮐﺮده ام ﮐﻪ در راه ﺧﺪﻣﺖ ﺑﻪ‬
‫ﻣﺤﺮوﻣﺎن ﺑﺎﺷﺪ. آن ﺑﯿﻤﺎرﺳﺘﺎن ﺑﻪ ﯾﺎدﺑﻮد ﻣﺎدرم، ﻣﺮﺣﻮﻣﻪ ام ﻟﯿﻼ اﻣﯿﻨﯽ ﻧﺎم ﮔﺬاری ﺷﺪه اﺳﺖ. ﺗﻤﺎم اﻓﺘﺨﺎر و ارزش ﻫﺎﯾﻢ در آن ۷ ﺳﺎل اول زﻧﺪﮔﯽ ام اﺳﺖ و‬‫اﯾﻦ واﻗﻌﯿﺘﯽ اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺑﻪ آن ﻣﻔﺘﺨﺮ ﺧﻮاﻫﻢ ﻣﺎﻧﺪ».‬

‫اوﻟﯿﻦﮐﺎر ﺻﻨﻌﺘﯽ‬
‫*آﻧﻬﺎ ﮐﻪ ﺷﻤﺎ را از ﻧﺰدﯾﮏ ﻣﯽ ﺷﻨﺎﺳﻨﺪ ﻣﯽ داﻧﻨﺪ ﭘﺸﺘﮑﺎر ﺗﻤﺎم زﻧﺪﮔﯽ ﺷﻤﺎ را ﺗﺸﮑﯿﻞ ﻣﯽ داد، ﺧﺴﺘﮕﯽ ﺑﺮاﯾﺘﺎن ﻣﻌﻨﺎﯾﯽ ﻧﺪاﺷﺖ، ﻫﺪﻓﯽ ﺑﺰرگ و اﻧﮕﯿﺰه ای ﻗﻮی‬ ‫داﺷﺘﯿﺪ و ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻌﻨﯽ زﻧﺪﮔﯽ ﺷﻤﺎ در ﺗﻼش و ﺳﺨﺖ ﮐﻮﺷﯽ ﺧﻼﺻﻪ ﻣﯽ ﺷﺪ و در ﮔﻔﺖ و ﮔﻮﯾﯽ ﮔﻔﺘﻪ اﯾﺪ در دوران ﻧﻮﺟﻮاﻧﯽ ﻫﻢ اﺑﺎﯾﯽ ﻧﺪاﺷﺘﯿﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ واﮐﺲ زدن‬ ‫ﮐﻔﺶ ﻣﺮدم، درآﻣﺪی ﺣﻼل ﺑﻪ دﺳﺖ آورﯾﺪ.‬
‫ﮐﺎﻟﺴﮑﻪ ای داﺷﺘﻢ ﺑﺎ واﮐﺲ ﻫﺎی رﻧﮕﺎرﻧﮓ و ﻣﺸﺘﺮی ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﺮاﻗﯽ ﮐﻔﺶ ﺷﺎن را ﺑﻪ دﺳﺘﺎن ﻣﻦ ﻣﯽ ﺳﭙﺮدﻧﺪ. ﻫﻤﯿﺸﻪ از ﺧﻮاﻧﺪن ﺳﺮﮔﺬﺷﺖ آدم ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﺎ‬‫اﯾﺠﺎد اﺷﺘﻐﺎل ﺑﻪ ﻧﻮﻋﯽ در ﭼﺮﺧﯿﺪن ﭼﺮخ ﺻﻨﻌﺖ و ﺗﻮﻟﯿﺪ اﯾﻦ ﮐﺸﻮر ﺳﻬﻢ داﺷﺘﻨﺪ، ﻟﺬت ﻣﯽ ﺑﺮدم. داﺳﺘﺎن زﻧﺪﮔﯽ ﮐﺴﺎﻧﯽ را ﺧﻮاﻧﺪه ﺑﻮدم ﮐﻪ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ ﺑﺎ‬ ‫ﻫﻤﺖ ﻋﺎﻟﯽ ﺧﻮﯾﺶ، ﻣﻨﺸﺎء ﺗﺤﻮﻻت ﺑﺰرﮔﯽ در ﮐﺸﻮر ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻣﻦ ﺑﺎ اﻟﻬﺎم از آﻧﺎن، ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ روزی ﻫﻢ ﭼﻮن آﻧﻬﺎ، در ﺻﻨﻌﺖ ﺳﺮزﻣﯿﻨﻢ ﺗﺎﺛﯿﺮﮔﺬار ﺑﺎﺷﻢ و در ﺧﻮد ‫ﺗﻮان آن را ﻣﯽ دﯾﺪم…‬ درﺳﯽ ﮐﻪ از آن ﭘﯿﺮﻣﺮد ﮔﺮﻓﺘﻢ‬
‫*از ﮐﯽ ﮐﺴﺐ و ﮐﺎر ﺟﺪی ﺗﺮ را ﺷﺮوع ﮐﺮدﯾﺪ؟‬
‫در اﺑﺘﺪای ﺟﻮاﻧﯽ، اوﻟﯿﻦ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺧﻮد را در ﮐﺴﺐ و ﮐﺎر ﺟﺪی ﺑﻪ دﺳﺖ آوردم و ﻣﺸﻐﻮل ﻓﺮش ﻓﺮوﺷﯽ ﺷﺪم اﻣﺎ ﻓﺮش ﻓﺮوﺷﯽ آﻧﯽ ﻧﺒﻮد ﮐﻪ ﺑﺘﻮاﻧﺪ روح ﭘﺮﺧﺮوش‬ ‫ﻣﺮا راﺿﯽ ﮐﻨﺪ .ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ وارد ﻓﻀﺎی ﺗﻮﻟﯿﺪ و ﺻﻨﻌﺖ ﺑﺸﻮم. ﺑﻪ اﺗﻔﺎق ﭼﻨﺪ دوﺳﺖ، واﺣﺪ ﺗﺮاﺷﮑﺎری ای را راه اﻧﺪازی ﮐﺮدﯾﻢ و اﯾﻦ اوﻟﯿﻦ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻣﯽ‬‫آﻣﻮزاﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺮای ﻣﻮﻓﻘﯿﺘﯽ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﮐﺎر ﮔﺮوﻫﯽ اﻋﺘﻤﺎد ﮐﺮد. در آن روزﻫﺎ ﺑﺎ ﮔﺮوﻫﯽ آﺷﻨﺎ ﺷﺪم ﮐﻪ ﭘﯿﻤﺎﻧﮑﺎری ﭘﻮﺷﺶ ﺳﻮﻟﻪ را اﻧﺠﺎم ﻣﯽ دادﻧﺪ. در اﯾﻦ ﮐﺎر‬‫وارد ﺷﺪم اﻣﺎ ﺳﻮاﻟﯽ ﻣﻬﻢ، ذﻫﻦ ﮐﻨﺠﮑﺎو ﻣﺮا ﺑﻪ ﺧﻮد درﮔﯿﺮ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺑﻮد.. ﺳﻮال ﻣﻦ اﯾﻦ ﺑﻮد: ﻣﺎ ﭼﻪ ﭼﯿﺰی را ﭘﻮﺷﺶ ﻣﯽ دﻫﯿﻢ؟…
ﭘﯿﺪا ﮐﺮدن ﭘﺎﺳﺦ ﺑﻪ اﯾﻦ‬ ‫ﺳﻮال زﻧﺪﮔﯽ ﻣﺮا ﺗﻐﯿﯿﺮ داد… در ﺟﺴﺖ و ﺟﻮی ﭘﺎﺳﺦ، ﺑﻪ ﺳﻮﻟﻪ رﺳﯿﺪم و ﺗﻼش ﮐﺮدم ﻓﻦ آوری آن را ﺑﯿﺎﻣﻮزم و در ﻧﻬﺎﯾﺖ ﺑﻪ ﺧﻮد ﮔﻔﺘﻢ: ﭘﻮﺷﺶ را ول ﮐﻦ، ﺑﻪ‬‫ﺳﺮاغ ﺳﻮﻟﻪ ﺳﺎزی ﺑﺮو‬
*آﯾﺎ اﯾﻦ اﻣﮑﺎن را داﺷﺘﯿﺪ ﮐﻪ اﯾﻦ ﮐﺎر را اﻧﺠﺎم دﻫﯿﺪ و وارد اﯾﻦ ﮐﺎر ﺷﻮﯾﺪ؟‬
‫راﺣﺖ ﻧﺒﻮد ﭼﻮن ﻣﻦ ﯾﮏ ﺟﻮان ﮐﻢ ﺳﻦ و ﺑﯽ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺑﻮدم و ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ دﻧﺒﺎل اﯾﻦ ﺑﻮدم ﮐﻪ ﺑﺒﯿﻨﻢ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﻢ اﯾﻦ ﮐﺎر را آﻏﺎز ﮐﻨﻢ. ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﺧﺎﻃﺮ، ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه‬ ‫ﭼﻨﺪ دوﺳﺖ، ﺗﻤﺎم ﺗﻮان ﺧﻮد را ﺟﻤﻊ ﮐﺮدﯾﻢ و ﺑﺮای درﯾﺎﻓﺖ ﻣﻮاﻓﻘﺖ اﺻﻮﻟﯽ ﺑﻪ اداره ﺻﻨﺎﯾﻊ اراک رﻓﺘﯿﻢ…‬
‫ﺳﺎل ۵۹ ﺑﻮد، ﻫﻨﻮز ﻗﻢ ﺑﺨﺸﯽ از اﺳﺘﺎن ﺗﻬﺮان ﺑﻪ ﺷﻤﺎر ﻣﯽ رﻓﺖ. ﺑﻪ ﺗﺼﻮر اﯾﻨﮑﻪ ﻧﻤﯽ ﺗﻮان در ﺣﺮﯾﻢ ۲۱۰ ﮐﯿﻠﻮﻣﺘﺮی ﺗﻬﺮان، ﮐﺎرﮔﺎﻫﯽ اﺣﺪاث ﮐﺮد، زﻣﯿﻨﯽ را در‬‫ﻣﺎﻣﻮﻧﯿﻪ زرﻧﺪ ﺳﺎوه ﻣﻬﯿﺎ ﮐﺮدﯾﻢ، ﺑﻌﺪ ﺑﻪ ﺳﺮاغ ﮔﺮﻓﺘﻦ ﻣﻮاﻓﻘﺖ اﺻﻮﻟﯽ رﻓﺘﻢ…‬
*ﻣﺴﻮوﻻن وﻗﺖ ﺑﻪ ﺷﻤﺎ ﮐﻪ ﯾﮏ ﺟﻮان ﮐﻢ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺑﻮدﯾﺪ، اﺟﺎزه ﻣﯽ دادﻧﺪ؟‬
‫ﻣﺪﯾﺮﮐﻞ ﺻﻨﺎﯾﻊ اﺳﺘﺎن ﻣﺮﮐﺰی ﺑﻪ ﺟﺪﯾﺖ ﺑﺎ درﺧﻮاﺳﺖ ﺳﻮﻟﻪ ﺳﺎزی ﻣﻦ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﮐﺮد… ﻫﺮﭼﻪ ﺗﻼش ﮐﺮدم راه ﺑﻪ ﺟﺎﯾﯽ ﻧﺒﺮدم. ﺷﺶ ﻣﺎه ﮔﺬﺷﺖ و ﻣﺎﯾﻮس رو ﺑﻪ‬‫ﺗﻬﺮان ﮔﺬاﺷﺘﻢ .ﻋﻨﺎﯾﺎت اﻟﻬﯽ ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﻣﺮا ﻣﻮرد ﻟﻄﻒ ﺧﻮد ﻗﺮار داد. در ﺑﯿﻦ راه ﺗﺼﻤﯿﻢ ﮔﺮﻓﺘﻢ ﺑﻪ دوﺳﺘﺎﻧﻢ، آن ﺧﺒﺮ ﻧﺎﮔﻮار را ﺑﺪﻫﻢ. ﭘﺲ ﺑﻪ اوﻟﯿﻦ دﻓﺘﺮ ﻣﺨﺎﺑﺮاﺗﯽ‬ ‫ﮐﻪ رﺳﯿﺪم، ﺗﻮﻗﻒ ﮐﺮدم… آﻧﺠﺎ روﺳﺘﺎﯾﯽ ﺑﻮد ﺑﻪ ﻧﺎم اﺑﺮاﻫﯿﻢ آﺑﺎد در ﻧﺰدﯾﮑﯽ ﺳﻪ راه ﺳﻠﻔﭽﮕﺎن. ﺗﻠﻔﻦ ﺧﺮاب ﺑﻮد و ﻣﯽ ﺑﺎﯾﺪ ﻣﻌﻄﻞ ﻣﯽ ﻣﺎﻧﺪم… ﭘﯿﺮﻣﺮد ﻣﺴﻮول آن،‬ ‫زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺗﺐ و ﺗﺎب ﻣﺮا دﯾﺪ، ﭘﺮﺳﯿﺪ: ﭼﻪ ﺷﺪه اﺳﺖ ﮐﻪ اﯾﻨﮕﻮﻧﻪ ﺑﯽ ﺗﺎﺑﯽ؟ و ﻣﻦ ﻣﺎﺟﺮای ﺷﺶ ﻣﺎه دوﻧﺪﮔﯽ ﺑﯽ ﺣﺎﺻﻞ را ﺗﻌﺮﯾﻒ ﮐﺮدم و آن ﻣﺮد ﻫﻢ داﺳﺘﺎن‬ ‫اﺑﺮاﻫﯿﻢ آﺑﺎد و ﺗﻼش ۳۰ ﺳﺎﻟﻪ اﺑﺮاﻫﯿﻢ ﻧﺎﻣﯽ ﺑﺮای اﺣﺪاث ﻗﻨﺎت را ﺗﻌﺮﯾﻒ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ آن ﻣﺮد ﻣﻮﻓﻖ ﺷﺪه اﺳﺖ… و ﻣﻦ درﺳﯽ دﯾﮕﺮ آﻣﻮﺧﺘﻢ… ﻫﯿﭽﮕﺎه‬ ‫ﺑﺮای رﺳﯿﺪن ﺑﻪ ﻫﺪﻓﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ آن اﯾﻤﺎن دارم، ﻣﺎﯾﻮس ﻧﺸﻮم. ﺣﺘﯽ اﮔﺮ ﻣﺠﺒﻮر ﺑﺎﺷﻢ ۳۰ ﺳﺎل ﺗﻼش ﮐﻨﻢ.‬
‫ﻗﻄﻌﺎ ﻣﻼﻗﺎت ﻣﻦ ﺑﺎ آن ﭘﯿﺮﻣﺮد، ﻣﻮﻫﺒﺘﯽ اﻟﻬﯽ ﺑﻮد… ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﺑﺮﮔﺸﺘﻢ و ﺑﺎ اﻧﮕﯿﺰه ای ﻣﻀﺎﻋﻒ ﭼﻨﺎن ﮐﺎرم را ﭘﯿﮕﯿﺮی ﮐﺮدم ﺗﺎ ﺑﺎﻻﺧﺮه ﻣﻮاﻓﻘﺖ اﺻﻮﻟﯽ ﺗﺎﺳﯿﺲ‬ ‫ﮐﺎرﺧﺎﻧﻪ ﺳﻮﻟﻪ ﺳﺎزی را درﯾﺎﻓﺖ ﮐﺮدم…‬

‫ﺻﻨﻌﺖ ﻓﻀﯿﻠﺖ ﻣﺪار و اﻧﺴﺎن ﻣﺤﻮر‬
‫*ﺷﻤﺎ ﯾﮏ ﮐﺎرآﻓﺮﯾﻦ و ﺻﻨﻌﺖ ﮔﺮ ﺑﺎ ﺳﺎﺑﻘﻪ ﻫﺴﺘﯿﺪ. از ﻧﻈﺮ ﺷﻤﺎ، ﮐﺸﻮر ﻣﺎ ﭼﻪ ﻇﺮﻓﯿﺖ ﻫﺎﯾﯽ ﺑﺮای ﭘﯿﺸﺮﻓﺖ دارد و ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﯽ ﺗﻮان ﺑﻪ اﻋﺘﻼی اﯾﻦ ﮐﺸﻮر ﮐﻤﮏ‬ ‫ﮐﺮد؟‬
‫اﯾﺮان دارای ﻣﺰﯾﺖ ﻫﺎی ﻓﺮاوان و ﻣﻨﺤﺼﺮ ﺑﻪ ﻓﺮدی اﺳﺖ ﮐﻪ در ﺻﻮرت ﺗﻮﺟﻪ دﻗﯿﻖ، ﻣﺪﯾﺮﯾﺖ ﺻﺤﯿﺢ و اﻋﺘﻤﺎد ﺑﻪ ﺗﻮان و داﻧﺶ اﯾﺮاﻧﯽ، اﯾﻦ ﻗﺎﺑﻠﯿﺖ وﺟﻮد دارد ﮐﻪ‬ ‫ﺗﻮان ﺑﺎﻟﻘﻮه ﺑﻪ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺷﺪه و ﺗﺎ ﺟﺎﯾﯽ ﭘﯿﺶ رود ﮐﻪ اﯾﻦ ﺳﺮزﻣﯿﻦ ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﯾﮑﯽ از ﺑﺰرﮔﺘﺮﯾﻦ ﮐﺸﻮرﻫﺎی ﺗﻮﻟﯿﺪﮐﻨﻨﺪه ﺑﻪ وﯾﮋه در ﺻﻨﻌﺖ ﻏﺬا ﺑﻪ ﺷﻤﺎر آﯾﺪ.‬
‫ﮐﺸﻮر ﻣﺎ، از زﻣﯿﻦ ﻫﺎی ﻣﺴﺘﻌﺪ ﻓﺮاوان ﻫﻤﺮاه ﺑﺎ آب و ﻫﻮای ﻣﺴﺎﻋﺪ ﺑﺮای ﺗﻮﻟﯿﺪ اﻧﻮاع ﻣﺤﺼﻮﻻت ﭘﺎﯾﻪ در ﮐﺸﺎورزی و ﺻﻨﺎﯾﻊ ﻏﺬاﯾﯽ ﺑﺮﺧﻮردار اﺳﺖ. در ﻋﯿﻦ ﺣﺎل‬ ‫ﻧﯿﺮوﻫﺎی اﻧﺴﺎﻧﯽ ﺟﻮان، ﻣﺘﻌﻬﺪ، ﺑﺎ اﻧﮕﯿﺰه و داﻧﺶ ﻣﺤﻮری دارد ﮐﻪ دﺳﺘﺮﺳﯽ ﮐﺎﻣﻠﯽ ﺑﻪ داﻧﺶ روز و ﻓﻦ آوری ﻫﺎی ﻧﻮﯾﻦ در ﺣﻮزه دارﻧﺪ. از ﺳﻮی دﯾﮕﺮ ﺑﻪ دﻟﯿﻞ‬ ‫ﻣﻮﻗﻌﯿﺖ اﺳﺘﺮاﺗﮋﯾﮏ اﯾﺮان در ﻣﺴﯿﺮ ﺗﺮاﻧﺰﯾﺖ ﺟﻬﺎﻧﯽ، در اﺧﺘﯿﺎر داﺷﺘﻦ ﺧﻄﻮط ﺳﺎﺣﻠﯽ زﯾﺎد ﺑﻪ آب ﻫﺎی آزاد در ﺧﻠﯿﺞ ﻓﺎرس و درﯾﺎی ﻋﻤﺎن، داﺷﺘﻦ ﺧﻄﻮط رﯾﻠﯽ‬ ‫ﺳﺮاﺳﺮی ﮐﻪ ﻗﺎدر ﺑﻪ ﭘﯿﻮﻧﺪ ﮐﺸﻮرﻫﺎی ﺷﻤﺎﻟﯽ و ‪CIS‬ﺑﻪ ﺷﺎﻫﺮاه ﻫﺎی ﺗﺠﺎرت ﺟﻬﺎﻧﯽ اﺳﺖ، اﯾﻦ ﺳﺮزﻣﯿﻦ را در وﺿﻌﯿﺘﯽ آرﻣﺎﻧﯽ ﻗﺮار داده اﺳﺖ.‬
‫اﯾﻦ در ﺷﺮاﯾﻄﯽ اﺳﺖ ﮐﻪ در ﺻﻮرت ﺗﻮﺟﻪ ﺑﯿﺶ از ﭘﯿﺶ ﺑﻪ اﯾﻦ ﻣﺰﯾﺖ ﻫﺎ و ﻫﺪاﯾﺖ ﺳﺮﻣﺎﯾﻪ ﻫﺎی ﮐﺸﻮر ﺑﻪ وﯾﮋه در ﺑﺨﺶ ﺧﺼﻮﺻﯽ ﻣﯽ ﺗﻮان ﺿﻤﻦ اﻓﺰاﯾﺶ ﺗﻮﻟﯿﺪ‬ ‫داﺧﻞ ﻏﺬا و ﺗﺎﻣﯿﻦ ﻧﯿﺎزﻫﺎی ﺑﺎزار داﺧﻠﯽ ﮔﺴﺘﺮده، ﭘﺎ ﺑﻪ ﻋﺮﺻﻪ ﻫﺎی ﺟﻬﺎﻧﯽ ﮔﺬاﺷﺖ و ﻫﻢ در ﺟﻬﺖ ﺗﺤﻘﻖ ﺗﻮﺳﻌﻪ ﭘﺎﯾﺪار ﻋﻤﻞ ﮐﺮد و ﻫﻢ ﺑﺎﻋﺚ اﻓﺰاﯾﺶ رﻓﺎه داﺧﻠﯽ‬ ‫ﺷﺪ.‬
‫*ﺑﺮاﺳﺎس اﯾﻦ ﺗﻮاﻧﺎﯾﯽ ﻫﺎ و اﻣﮑﺎﻧﺎت، اﺻﻮل ﻓﻌﺎﻟﯿﺖ ﻫﺎی ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺻﻨﻌﺘﯽ و ﺗﻮﻟﯿﺪی ﺷﻤﺎ ﭼﯿﺴﺖ؟‬
‫ﻣﺎ ﻣﺤﻮرﻫﺎی اﺳﺎﺳﯽ ﻓﻌﺎﻟﯿﺖ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺻﻨﻌﺘﯽ و ﺗﻮﻟﯿﺪی ﺧﻮد را ﺑﺮ اﺻﻮل »ﻣﺰﯾﺖ ﺷﻨﺎﺳﯽ«، »ﮐﺎر ﺗﯿﻤﯽ«، »ﺗﻮﻟﯿﺪ ﺻﺎدرات ﻣﺤﻮر«، »ﺟﻮان ﮔﺮاﯾﯽ«، »داﻧﺶ‬ ‫ﻣﺤﻮری« و »ﺧﺮد ﺟﻤﻌﯽ« اﺳﺘﻮار ﮐﺮده اﯾﻢ و ﺑﺎ اﻋﺘﻤﺎد ﺑﻪ ﻧﻔﺲ ﻧﯿﺮوی اﻧﺴﺎﻧﯽ در ﮐﺴﺐ و ﮐﺎر ﻓﻀﯿﻠﺖ ﻣﺪار اﻧﺴﺎن ﻣﺤﻮر، ﺗﺎﮐﯿﺪی دوﭼﻨﺪان دارﯾﻢ، از اﯾﻦ رو ﺑﺎ‬ ‫اﻋﺘﻤﺎد ﺑﻪ ﻣﺪﯾﺮان و ﮐﺎرﺷﻨﺎﺳﺎن اﯾﺮاﻧﯽ، ﻣﺪﯾﺮﯾﺖ را از ﻣﺎﻟﮑﯿﺖ ﺟﺪا ﮐﺮده اﯾﻢ و ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﺎﻧﻪ و ﺑﻪ ﺣﻮل و ﻗﻮه اﻟﻬﯽ، ﻧﺘﯿﺠﻪ ﻣﺒﺎرک اﯾﻦ اﻋﺘﻤﺎد، ﻇﻬﻮر ﺑﺮﻧﺪﻫﺎی‬ ‫ﻣﻌﺘﺒﺮی ﭼﻮن زر ﻣﺎﮐﺎرون اﺳﺖ.‬
‫از دﯾﺪﮔﺎه اﯾﻨﺠﺎﻧﺐ، ﯾﮏ ﮐﺴﺐ و ﮐﺎر ﻣﻮﻓﻖ و ﯾﮏ ﺻﻨﻌﺖ ﭘﻮﯾﺎ و ﺗﺤﻮل ﺧﻮاه، ﻫﻤﻮاره رو ﺑﻪ ﺗﻮﺳﻌﻪ اﺳﺖ ﺑﺪﯾﻦ ﺟﻬﺖ ﺑﺎ ﺑﻬﺮه ﮔﯿﺮی از ﻣﺰﯾﺖ ﻫﺎی اﯾﻦ ﺳﺮزﻣﯿﻦ و ﺑﺎ‬ ‫ﺗﺎﮐﯿﺪ ﺑﺮ ﻣﺤﻮرﻫﺎی اﺳﺎﺳﯽ ﻣﺪﯾﺮﯾﺖ ﮔﺮوه ﮔﺎم ﺑﻠﻨﺪی را در ﺗﺤﻘﻖ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎﯾﻤﺎن ﺑﺮداﺷﺘﻪ اﯾﻢ و آن اﺣﺪاث ﺑﺰرﮔﺘﺮﯾﻦ ﻣﺠﺘﻤﻊ ﻓﺮآوری ﻋﻤﯿﻖ ﻏﻼت در ﮐﺸﻮر ﺑﺎ‬ ‫ﻇﺮﻓﯿﺖ ۴ ﻣﯿﻠﯿﻮن ﺗﻦ در ﺳﺎل ﻫﻤﺮاه ﺑﺎ ﺗﻮﻟﯿﺪ ده ﻫﺎ ﻣﺤﺼﻮل ﻣﺨﺘﻠﻒ و ﻣﺘﻨﻮع ﺑﺮ ﭘﺎﯾﻪ ﻏﻼت اﺳﺖ. ﻣﻬﻤﺘﺮﯾﻦ ﻧﻘﻄﻪ ﻗﻮت اﯾﻦ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺟﺪﯾﺪ، ﺗﻤﺎس ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ ﺑﺎ‬ ‫ﺷﺒﮑﻪ رﯾﻠﯽ ﺳﺮاﺳﺮی اﺳﺖ ﮐﻪ ﻗﺎدر اﺳﺖ ﺿﻤﻦ ﮐﺎﻫﺶ ﻗﯿﻤﺖ ﺗﻤﺎم ﺷﺪه، ﺳﺮﻋﺖ اﻧﺘﻘﺎل و ورود ﺑﻪ ﺑﺎزارﻫﺎی ﺻﺎدراﺗﯽ را ﺑﺮای ﻣﺤﺼﻮﻻت آن ﻓﺮاﻫﻢ ﺷﺪ.‬
‫ﺑﯿﻨﺶ اﻧﺴﺎن ﻣﺤﻮراﻧﻪ ﮔﺮوه ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪه ﺗﺎ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻣﻨﻈﻮر ﺗﺮﺑﯿﺖ ﻧﯿﺮوﻫﺎی اﻧﺴﺎﻧﯽ ﻣﺠﺮب و داﻧﺶ ﺑﻨﯿﺎن، ﻣﺮﮐﺰ آﻣﻮزش ﻋﺎﻟﯽ ﻋﻠﻤﯽ و ﮐﺎرﺑﺮدی ﻧﯿﺰ در ﺟﻮار واﺣﺪﻫﺎی‬ ‫ﺻﻨﻌﺘﯽ آن ﺗﺎﺳﯿﺲ ﺷﻮد ﮐﻪ ﺑﺎ ﺟﺬب ۲۰۰ ﻧﻔﺮ داﻧﺸﺠﻮ ﮐﺎر ﺧﻮد را در ﺳﺎل ﺗﺤﺼﯿﻠﯽ ۹۰-۸۹ آﻏﺎز ﮐﺮده اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﯽ ﺷﮏ ﺑﺎ اﺗﻤﺎم ﻣﺮاﺣﻞ آﻣﻮزش اﯾﺸﺎن، ‫ﻧﯿﺮوﻫﺎی ﺗﺎزه ﻧﻔﺲ، آﻣﻮزش دﯾﺪه و ﮐﺎرای ﺑﯿﺸﺘﺮی ﺑﻪ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺻﻨﻌﺖ ﻏﺬای ﮐﺸﻮر ﺗﺰرﯾﻖ ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﺷﺪ.‬
ﺳﺮﻣﺎﯾﻪ ﯾﮏ ﻧﻬﺎد ﺗﻮﻟﯿﺪی، ﭘﻮل ﻧﯿﺴﺖ‬
‫*آﻧﭽﻪ از ﺻﺤﺒﺖ ﻫﺎی ﺷﻤﺎ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪم اﯾﻦ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﯿﻠﯽ ﺑﻪ ﮐﺎر ﮔﺮوﻫﯽ در ﺻﻨﻌﺖ ﻋﺸﻖ ﻣﯽ ورزﯾﺪ و ﺗﻮﻟﯿﺪ را ﺗﺠﻠﯽ ﮐﺎر ﮔﺮوﻫﯽ ﻣﯽ ﭘﻨﺪارﯾﺪ. درﺳﺖ اﺳﺖ؟‬
‫ﺑﻠﻪ در ﻃﻮل ﺳﯽ ﺳﺎل ﺧﺪﻣﺖ در ﺻﻨﻌﺖ اﯾﻦ ﺳﺮزﻣﯿﻦ، ﻫﻤﻮاره ﺑﺮ اﯾﻦ ﺑﺎور ﺑوﺪم ﮐﻪ ﺗﻮﻟﯿﺪ ﺧﻮب، ﻋﺒﺎدت اﺳﺖ. ﯾﮏ ﺗﻮﻟﯿﺪﮐﻨﻨﺪه ﺧﻮب ﺑﺎﯾﺪ در ﮐﻨﺎر ﺗﻮﻟﯿﺪ‬ ‫ﻣﺤﺼﻮﻻت ﮐﺎﻣﻞ و ﺑﺎﮐﯿﻔﯿﺖ ﮐﻪ اﺳﺎﺳﺎ ﻣﺎﻣﻮرﯾﺖ ﻓﻄﺮی و ذاﺗﯽ وی ﺗﻠﻘﯽ ﺷﺪه و اﺳﺘﻤﺮار ﺣﯿﺎﺗﺶ ﺑﻪ اﯾﻦ ﻣﻮﻟﻔﻪ ﺑﺴﺘﮕﯽ دارد، ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﺗﻮﻟﯿﺪ ﺧﻮد را ﭼﻨﺎن ﺗﻨﻈﯿﻢ‬ ‫ﮐﻨﺪ ﮐﻪ اﻣﮑﺎن دﺳﺘﺮﺳﯽ داﺋﻤﯽ ﺗﻤﺎﻣﯽ ﻻﯾﻪ ﻫﺎی اﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﻧﯿﺎزﻣﻨﺪ ﺑﻪ آن ﻣﺤﺼﻮل ﻣﻬﯿﺎ ﺑﺎﺷﺪ. ﻧﮕﺎه ﺻﺮﻓﺎ ﺳﻮدﻧﮕﺮاﻧﻪ ﺑﻪ ﻓﺮآﯾﻨﺪ ﺗﻮﻟﯿﺪ در ﺻﻨﻌﺖ؛ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﯾﮏ‬ ‫ﺳﻮء ﻧﮕﺮاﻧﻪ اﺳﺖ. در اﯾﻦ ﻋﺮﺻﻪ، ﺗﻮﻟﯿﺪ و ﻓﺮوش ﻣﺤﺼﻮﻻت ﻏﺬاﯾﯽ ﺗﻨﻬﺎ ﯾﮏ داد و ﺳﺘﺪ ﺳﺎده ﺑﻪ ﺷﻤﺎر ﻧﻤﯽ روﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ ﻧﺘﯿﺠﻪ ﻓﻌﺎﻟﯿﺖ ﺗﻮام ﺻﻨﻌﺘﯽ و ﺗﺠﺎری‬ ‫ﺗﻮﻟﯿﺪﮐﻨﻨﺪﮔﺎن، در ﮔﺴﺘﺮه ای ﻓﺮاﮔﯿﺮ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﯾﮑﺎﯾﮏ ﺷﻬﺮوﻧﺪان ﻧﻔﻮذ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ و در ﻋﻤﻖ وﺟﻮد آﻧﻬﺎ رﺧﻨﻪ ﻣﯽ ﻧﻤﺎﯾﺪ. ﭘﺲ در ﺻﻨﻌﺖ، ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ اﺧﻼﻗﯿﺎت و ﭘﺎی‬ ‫ﺑﻨﺪی ﺑﻪ اﺻﻮل اﺧﻼﻗﯽ و اﻧﺴﺎﻧﯽ، در ﺧﻮر ﺗﻮﺟﻪ زﯾﺎدی اﺳﺖ.‬
‫ﻣﻌﺘﻘﺪم ﯾﮏ ﺻﻨﻌﺘﮕﺮ ﺑﺎﯾﺪ در ﮔﺎم ﻧﺨﺴﺖ ﯾﮏ ﻣﺪﯾﺮ ﺑﺎﺗﺪﺑﯿﺮ ﺑﺎﺷﺪ .ﻣﺪﯾﺮی ﮐﻪ ﺑﺘﻮاﻧﺪ ﻓﻀﺎی ﮐﺎری را ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ، ﻧﯿﺎزﻫﺎی ﺟﺎﻣﻌﻪ را درک ﮐﻨﺪ، ﺗﻮاﻧﺎﯾﯽ راﻫﺒﺮی و‬
‫ﻫﺪاﯾﺖ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ و از ﻫﻤﻪ ﻣﻬﻢ ﺗﺮ ﺑﺘﻮاﻧﺪ ﺧﺼﻮﺻﯿﺎت و ﺷﺮاﯾﻂ ﮐﺎر ﮔﺮوﻫﯽ را درک ﮐﺮده و ﺑﻪ آن ﭘﺎﯾﺒﻨﺪ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﺎر در ﺻﻨﻌﺖ ﺑﻪ ﻫﯿﭻ وﺟﻪ ﺣﺮﻓﻪ ای اﻧﻔﺮادی‫و ﻓﺮدﻣﺤﻮراﻧﻪ ﻧﯿﺴﺖ.‬
‫ﻣﺪﯾﺮ ﺗﻮﻟﯿﺪی، ﺑﺎ ﺗﮑﯿﻪ ﺑﺮ اﺻﻮل ﺣﺎﮐﻢ ﺑﺮ ﺗﺤﻘﯿﻖ و ﺗﻮﺳﻌﻪ، روﻧﺪی داﺋﻤﯽ در اﻓﺰاﯾﺶ ﮐﺎراﯾﯽ و ﺑﻬﺮه وری را ﺑﺎ اﺳﺘﻔﺎده از ﻣﻨﺎﺑﻊ ﻣﺎﻟﯽ، اﻧﺴﺎﻧﯽ و ﻣﻮاد اوﻟﯿﻪ ﺑﻪ ﮐﺎر‫ﻣﯽ ﺑﻨﺪد و ﻣﺤﺼﻮل ﺧﻮد را اراﯾﻪ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ.‬
‫ﯾﮏ ﺻﻨﻌﺘﮕﺮ ﻣﻮﻓﻖ ﺑﺎﯾﺪ ﯾﮏ ﻣﺪﯾﺮ ﯾﮏ رﻫﺒﺮ و ﯾﮏ ﻫﻤﺎﻫﻨﮓ ﮐﻨﻨﺪه ﻗﻮی ﺑﺎﺷﺪ .ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﻦ ﻧﯿﺮوی ﮐﺎر ﻣﺘﺨﺼﺺ در ﺳﺮزﻣﯿﻦ ﻣﺎ ﮐﻢ ﻧﯿﺴﺖ. وﻟﯽ اﯾﻦ ﺻﻨﻌﺘﮕﺮ‬‫اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺘﻮاﻧﺪ ﺑﻪ آﻧﻬﺎ اﻋﺘﻤﺎد ﮐﻨﺪ.‬
‫ﺟﻮاﻧﺎن ﺑﺴﯿﺎری دارﯾﻢ ﮐﻪ ﺗﺤﺼﯿﻼت داﻧﺸﮕﺎﻫﯽ دارﻧﺪ. از دﯾﺪﮔﺎه ﺗﺌﻮری آﻣﻮزش دﯾﺪه اﻧﺪ، اﻣﺎ ﻧﺘﻮاﻧﺴﺘﻪ اﻧﺪ داﻧﺶ ﺧﻮد را ﺑﺎ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻋﻤﻠﯽ درآﻣﯿﺨﺘﻪ و ﻣﺠﺮب‬ ﺷﻮﻧﺪ. ﻣﻦ از ﺑﺪو ورودم ﺑﻪ ﺻﻨﻌﺖ ﺗﻼش ﮐﺮدم اﯾﻦ ﻓﺮﺻﺖ را ﺑﺮای ﺟﻮاﻧﺎن ﻋﻼﻗﻪ ﻣﻨﺪ و آﻣﺎده ﺑﺮای ﻓﻌﺎﻟﯿﺖ ﻫﻤﻪ ﺟﺎﻧﺒﻪ، ﻓﺮاﻫﻢ ﮐﻨﻢ. زﯾﺮا ﺧﻮد ﻣﻦ ﻫﻢ روزی ﺟﻮان‬ ‫ﺑﻮدم و اﮔﺮ اﻋﺘﻤﺎدی ﺑﻪ ﻣﻦ ﻧﻤﯽ ﺷﺪ، ﻗﻄﻌﺎ اﻣﮑﺎن ﺑﺮوز ﺗﻮاﻧﺎﯾﯽ را ﻫﻢ ﺑﻪ دﺳﺖ ﻧﻤﯽ آوردم.‬
‫ﻣﻦ ﻣﻌﺘﻘﺪم، ﮐﺎرﺧﺎﻧﻪ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﻓﻘﻂ ﺑﺎراﻧﺪاز ﺟﺮم ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺎﯾﺪ ﻓﻀﺎﯾﯽ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻓﮑﺮ و اﻧﺪﯾﺸﻪ ﻫﻢ در آن وارد ﺷﺪه، ﺑﻪ روی ﮐﺎر ﺑﯿﺎﯾﺪ و زﻧﺪه ﺗﺮ ﺷﻮد. ﺟﺮم و ﮐالا، ﺑﻪ‬ ‫ﺧﻮدی ﺧﻮد ارزش ﻧﺪارﻧﺪ .اﻣﺎ در ﺻﻮرت ﻋﺠﯿﻦ ﺷﺪن آن ﺑﺎپوﯾﺎﯾﯽ ذﻫﻦ و ﻋﻠﻢ، ﺗﺠﻠﯽ ﻣﯽ ﯾﺎﺑﻨﺪ و ارزش آﻧﻬﺎ دوﺻﺪ اﻓﺰون ﻣﯽ ﮔﺮدد. ﺑﺮﺧﻼف ﺗﺼﻮر، ﺳﺮﻣﺎﯾﻪ ﯾﮏ‬ ‫ﻧﻬﺎد ﺗﻮﻟﯿﺪی، ﭘﻮل ﻧﯿﺴﺖ .ﻣﺎﺷﯿﻦ آﻻت ﻫﻢ ﺣﺪاﮐﺜﺮ ۰۱ درﺻﺪ ﺳﻬﻢ دارﻧﺪ. اﻣﺎ ﻣﻬﻢ ﺗﺮﯾﻦ ﺳﺮﻣﺎﯾﻪ، وﺟﻮد ﮔﺮوﻫﯽ از ﺟﻮاﻧﺎن ﻣﺸﺘﺎق اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﺪﯾﺮﯾﺘﯽ ﺧﻮب،‬‫ﺗﻌﻬﺪ و ﻫﻤﺖ واﻻ، ﮐﺎرآﻓﺮﯾﻨﯽ را آﻏﺎز ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ.‬
‫*اﻣﺮوزه در اﻏﻠﺐ ﺻﻨﺎﯾﻊ داﺧﻠﯽ ﺑﻪ ﺧﺼﻮص در ﺻﻨﺎﯾﻊ ﻏﺬاﯾﯽ اﯾﺮان، رﻗﺎﺑﺖ ﺳﺨﺘﯽ وﺟﻮد دارد. ﻧﻈﺮ ﺷﻤﺎ درﺑﺎره اﯾﻦ رﻗﺎﺑﺖ و ﺗﺎﺛﯿﺮ آن ﺑﺮ ﺗﻮﻟﯿﺪ داﺧﻠﯽ ﭼﯿﺴﺖ؟‬
‫ﺑﻨﺪه ﺑﻪ وﺟﻮد اﯾﻦ رﻗﺎﺑﺖ اﻋﺘﻘﺎد دارم و آن را ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﺗﻤﺎم ﭘﯿﺮوزی ﻫﺎ ﻣﯽ داﻧﻢ .اﺳﺎﺳﺎ وﺟﻮد ﯾﮏ ﯾﺎ ﭼﻨﺪ رﻗﯿﺐ ﺑﺎﻋﺚ ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ ﻧﻬﺎد ﺻﻨﻌﺘﯽ و ﺗﻮﻟﯿﺪی ﮐﺎر‬‫ﺧﻮد را ﺑﻬﺘﺮ اﻧﺠﺎم دﻫﺪ. رﻗﯿﺐ ﺗﻮاﻧﻤﻨﺪ، ﻣﻌﻠﻢ واﻗﻌﯽ اﺳﺖ، او راﻫﻨﻤﺎی ﻗﻮی اﺳﺖ ﮐﻪ اﻧﮕﯿﺰه ﻫﺎی زﯾﺎدی را ﺑﺮای ﺗﻮﻟﯿﺪﮐﻨﻨﺪه ﺑﻪ وﺟﻮد ﻣﯽ آورد.‬
‫ﺑﺎ وﺟﻮد رﻗﯿﺐ اﺳﺖ ﮐﻪ ارﮐﺎن ﺗﺤﻘﯿﻖ و ﺗﻮﺳﻌﻪ ﺗﻘﻮﯾﺖ ﻣﯽ ﺷﻮد، ﮐﯿﻔﯿﺖ ﺑﺎﻻﺗﺮ ﻣﯽ رود و در ﻧﻬﺎﯾﺖ ﺣﻘﻮق ﻣﺼﺮف ﮐﻨﻨﺪه رﻋﺎﯾﺖ ﻣﯽ ﺷﻮد. در ﻫﺮ ﻧﻮع ﻓﻌﺎﻟﯿﺖ‬ ‫ﺗﻮﻟﯿﺪی و ﺧﺪﻣﺎﺗﯽ، وﺟﻮد رﻗﺎﺑﺖ ﯾﮏ ﻋﺎﻣﻞ ﻣﻬﻢ ﮐﻠﯿﺪی در ﭘﯿﺸﺒﺮد و ارﺗﻘﺎی ﺳﻄﺢ ﮐﯿﻔﯽ و ﮐﻤﯽ ﺧﺪﻣﺎت ﺗﻠﻘﯽ ﻣﯽ ﺷﻮد. از اﯾﻦ ﻧﻈﺮ، رﻗﯿﺐ دﯾﮕﺮ ﻋﻨﺼﺮ اﺧﻼل‬ ﮔﺮ در ﺑﻘﺎء ﺳﺎزﻣﺎﻧﯽ ﻧﯿﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﯾﮏ ﻧﯿﺮوی ﻣﺤﺮک ﺑﺴﯿﺎر ﻗﺪرﺗﻤﻨﺪ و راﻫﻨﻤﺎی ﺻﺎدق، ﺳﺒﺐ ﻣﯽ ﺷﻮد، ﺿﻤﻦ ﺧﻮدﯾﺎﺑﯽ و ﺑﺎزﯾﺎﺑﯽ ﺳﺎﯾﺮ رﻗﺒﺎ، ﻧﺤﻮه و‬‫ﮐﯿﻔﯿﺖ اراﯾﻪ ﻣﺤﺼﻮل و ﺧﺪﻣﺎت ﺑﻪ ﺻﻮرت داﺋﻤﯽ ﻣﻮرد ﺑﺎزﺑﯿﻨﯽ و ﻣﻬﻨﺪﺳﯽ ﻣﺠﺪد ﻗﺮار ﮔﯿﺮد.‬
‫*ﯾﮑﯽ دﯾﮕﺮ از ﻣﻮارد ﻣﻬﻢ در ﺗﻮﻟﯿﺪ و ﺑﺎز ﻫﻢ ﺑﻪ ﺧﺼﻮص در ﻣﻨﺎﺑﻊ ﻏﺬاﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺳﻼﻣﺘﯽ ﻣﺼﺮف ﮐﻨﻨﺪﮔﺎن ﻧﺴﺒﺖ ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ دارد، ﺑﺤﺚ ﺣﻘﻮق ﻣﺼﺮف ﮐﻨﻨﺪه اﺳﺖ.‬
‫ﻧﻈﺮ ﺷﻤﺎ در اﯾﻦ ﺑﺎره ﭼﯿﺴﺖ؟‬
‫اﮔﺮ ﻗﺮار ﺑﺎﺷﺪ ﺗﻮﻟﯿﺪی اﻧﺠﺎم ﮔﯿﺮد و اﮔﺮ ﻗﺮار ﺑﺎﺷﺪ ﻋﺒﺎدﺗﯽ ﺻﻮرت ﭘﺬﯾﺮد، ﭘﺲ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﯽ ﺗﻮان ﺑﻪ رﺿﺎﯾﺖ ﻣﺼﺮف ﮐﻨﻨﺪه، ﺗﻤﺎﯾﻠﯽ ﻧﺪاﺷﺖ؟ اﺳﺎس ﻣﻔﻬﻮم ﺗﻮﻟﯿﺪ،‬‫ﻣﻘﺪس اﺳﺖ. از اﯾﻦ رو ﮐﻪ ﺗﻮﻟﯿﺪﮐﻨﻨﺪه ﺑﻪ ﺟﺎی ورود ﺑﻪ ﭼﺮﺧﻪ اﻗﺘﺼﺎدی ﻏﯿﺮﻣﻮﻟﺪ، ﺑﺎ اﯾﺠﺎد ﮔﺮدش اﻗﺘﺼﺎدی ﻣﻮﻟﺪ و ﭘﻮﯾﺎ، ﺿﻤﻦ ﺗﺎﻣﯿﻦ ﺑﺨﺸﯽ از ﻧﯿﺎزﻫﺎی ﺟﺎﻣﻌﻪ،‬‫ارزش اﻓﺰوده ای را ﺑﺮای ﮐﺸﻮر ﻓﺮاﻫﻢ ﻣﯽ آورد. ارﻣﻐﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻣﯽ آﺣﺎد ﺟﺎﻣﻌﻪ را درﺑﺮ ﻣﯽ ﮔﯿﺮد.‬
‫ﭘﺲ ﺑﻪ ﻃﻮر ﻓﻄﺮی، ﺟﺎﻣﻌﻪ در ﺑﺮاﺑﺮ ﺗﻮﻟﯿﺪ، ﺣﻘﻮﻗﯽ دارد ﮐﻪ ﺻﺮﻓﺎ اﯾﻦ ﺣﻘﻮق ﻣﻨﻮط ﺑﻪ ﮔﺮوه ﻣﺸﺘﺮی ﻧﺨﻮاﻫﺪ ﺑﻮد. ﻫﺮﯾﮏ از ﺻﺎﺣﺒﺎن ﺻﻨﻌﺖ، در ﺑﺮاﺑﺮ ﺟﺎﻣﻌﻪ‬ ‫ﻣﮑﻠﻔﻨﺪ ﻫﻢ ﺑﻪ ﻣﺸﺘﺮی ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ اﺣﺘﺮام ﺑﮕﺬارﻧﺪ و او را در اﻧﺘﺨﺎﺑﯽ آﮔﺎﻫﺎﻧﻪ و ﻫﻮﺷﻤﻨﺪاﻧﻪ ﯾﺎری داده و ﻫﻢ اﻋﺘﺒﺎر و ارزش ﺟﺎﻣﻌﻪ را اﻓﺰاﯾﺶ دﻫﻨﺪ. ﺑﺪﯾﻦ ﻟﺤﺎظ‬
‫رﻋﺎﯾﺖ ﺣﻘﻮق ﻣﺼﺮف ﮐﻨﻨﺪه اﯾﻤﺎن ﻣﯽ ﺧﻮاﻫﺪ؛ اﯾﻤﺎﻧﯽ واﻗﻌﯽ و ﻧﻬﺎدﯾﻨﻪ ﺷﺪه.‬

دیدگاه بگذارید

avatar
  Subscribe  
Notify of